Bumper

Een stukje geschreven door de eigenaresse van Bumper:

''Zo half in Mei ging bij mij de deurbel; daar stond het vrouwtje van Puk aan de deur en vroeg mij mee te gaan naar Zegenwerp voor een korte ronde.
Ik liet mijn strijk meteen vallen en lijnde Bumper aan en ging mee.
Samen wandelden we door Zegenwerp, achter ons liep een echtpaar met een speelse jonge hond en steeds als ik achterom keek was het hondje weer 10 meter dichterbij.
Het hondje liep inmiddels met ons mee en nodigde Bumper uit om mee te rennen. Dit deed hij dan ook in volle vaart. 
 
Ineens hoorden we hem gillen als een speenvarken en zag ik hem in de verte met een poot gestrekt naar achteren. Vele gedachten gingen door mijn hoofd: Uit de kom? Gebroken? Wat ik niet verwachtte was dat een oude boomtak hem opengereten had. Vanaf zijn bil lag het open tot aan de binnenkant van zijn been.
Mijn man werd gebeld met het verzoek eerst de dierenarts te bellen dat we eraan komen, dit nog voordat hij ons in het bos kwam ophalen. Ik zorgde ervoor dat de hond bleef liggen tot de auto er was. Daarna reden we met spoed naar de praktijk; helaas was deze gesloten. In de dierenkliniek in Maaspoort werd bekeken of er nog wel genoeg huid was om de wond te dichten, dit zou de dierenarts bekijken tijdens de operatie. Op ons verzoek belde hij ons nog diezelfde avond op en vertelde hij ons dat hij het helemaal had kunnen hechten en dat we Bumper de volgende ochtend alweer op konden komen halen.
 
Gelukkig waren de controle´s en nabehandelingen weer bij onze eigen dierenarts.
Bij de eerste controle had Douwe Akkerman al gezien dat in het midden van de wond de huid aan het afsterven was. Na 7 dagen zouden de hechtingen eruit gehaald worden maar eerst knipte Douwe de dode huid weg, maakte de wond schoon en liet de rest van de hechtingen nog maar even zitten. Zijn gehele been werd in het verband gezet, ook omdat er in zijn onderbeen veel wondvocht aanwezig was.
Al snel waren we terug, het verband was al afgezakt (wat natuurlijk niet gek is) want in die korte tijd was er al veel vocht uit zijn been. Opnieuw werd er een poging gedaan om Bumper te verbinden er werd een netbroekje aangebracht, een andere oplossing was er niet want zijn wond zat vlak bij zijn lies, een hele lastige plek om te verbinden.

Die avond en nacht hebben wij lopen winkelen met het verband en meteen de volgende ochtend stonden wij al weer op de stoep bij de praktijk, helemaal vermoeid en niet meer weten wat te doen. De hond was de patient maar ik was het die getroost werd door Douwe, mijn tranen zaten hoog en daarom bood Douwe aan om de zorg van Bumper over te nemen, daarnaast had hij nu ook goed zicht op de hond.
Iedere dag bracht Douwe ons op de hoogte, zo vertelde hij ook dat bij het weghalen van de hechtingen de wond verder open was gegaan maar dat de hond zelf zijn wond goed verzorgde, zo stelde hij ons weer gerust. Bumper kreeg antibiotica en een spray voor de wond verzorging die je aanbrengt voor je gaat wandelen.

Douwe Akkerman vroeg ons na enkele dagen terug te komen, om eens te kijken of wij het zelf weer aankonden, wel vertelde hij erbij bij dat Bumper voor hem niets te veel was, hij mocht ten allertijden blijven of terug komen. Wij waren er weer klaar voor en namen Bumper weer mee naar huis, we gaven het de kans te helen en 10 dagen later werden we weer terug verwacht.
Bij de volgende controle was Marjolijn de Bont er die onze Bumper zijn wond eens goed bekeek en wat zij zag was dat vanaf de bovenkant de wond goed hersteld was maar aan de onderkant er een ontsteking in de huid aanwezig was. Het voelde volgens haar ook heel warm aan, ook zat er een bult wild vlees. Marjolijn vertelde ons dat dit verwijderd zou gaan worden, ze vertelde ons ook dat de huid hier niet overheen zou gaan groeien maar dat het buiten gesloten zou worden als er niets aan gedaan werd. Marjolijn zou samen met Douwe overleg plegen en tevens maakten wij met Marjolijn een nieuwe afspraak voor dinsdag, op die dag zou Bumper ook meteen geopereerd worden.
Na deze operatie mocht Bumper weer een paar dagen blijven van Douwe, Bumper is daar dan ook in goede handen bij de dierenarts maar zeer zeker ook bij zijn assistente´s Esther en Milou die liefdevol met onze Bumper omgingen.
Na een paar dagen haalden we Bumper weer op, nu kon ik de wond goed aanzien.
 
Het is nu 1 Juli, het gaat heel goed met onze Bumper. ''De operatie'' is ongeveer een week geleden en de wond is al bijna dicht.
Bij deze willen wij jullie allen dan ook hartelijk bedanken voor alle goede zorgen en de geruststellende en troostende woorden. 
En heel mooi zou zijn dat ook onze Bumper deze zomer nog een beetje vakantie kan gaan vieren want dit heeft hij wel verdient.
 
Harstikke bedankt allemaal voor de goede zorgen.
Vele vriendelijke groeten van de Fam. van Zandbeek.''
 

Dr. de Bont:

''Wonden bij dieren worden meestal gehecht. Sommige wonden zijn te oud, te vies of te groot om te hechten; deze groeien (granuleren) zo dicht. Wij noemen dit secundaire wondgenezing. Dit gaat wel onder toeziend oog van een dierenarts en vaak is er ook een antibioticum en een verzorgende zalf bij nodig. In het geval van Bumper was zelfs nog een extra operatie nodig. Deze wondgenezing gaat niet zo snel, soms duurt het wel meer dan een maand voordat een wond geheel gesloten is. Het eindresultaat in dit geval is super zoals op de foto te zien is!''