Grasaar Door

Zo snel als de diagnose was gesteld, werd de vervolg afspraak gemaakt en de volgende ochtend liet ik Door achter zodat Akkerman het zaadje uit haar poot kon halen. Toen ik later die dag Door ophaalde, was ze nog een beetje versuft van de verdoving maar fit genoeg om op een slakkengang terug naar huis te sjokken. Aan haar poot heeft ze niet meer gelikt en de wond lijkt goed te genezen. Uiteindelijk zijn we blij dat we op tijd opgemerkt hebben dat er iets aan de hand, of in dit geval aan de poot, was, zodat het zaadje geen ernstige schade heeft veroorzaakt. Hoewel het gemakkelijk zou zijn als een hond zijn baas zou zeggen dat hij last heeft van zijn poot, is het maar goed dat de communicatie tussen mens en hond zo beperkt is. Had Door bij Akkerman gehoord dat een zaadje de oorzaak was van haar ongemak, en dat het veel vervelender had kunnen uitpakken, dan zou ze waarschijnlijk niet meer zo onbevangen door de bossen razen zoals ze nu gelukkig wel weer doet.''