Jessy: Naald en draad in de maag

Dr. Akkerman:

''Tijdens de weekenddienst werd ik 's nachts om 02:00 uur gebeld door de eigenaren van Jessy. Ze hadden gezien dat Jessy een draad met daaraan vast een naald naar binnen had gewerkt. Uit haar mond halen was niet gelukt. Ogenschijnlijk had Jessy nergens last van. Bij onderzoek van Jessy was in de mond niets meer te zien.''

''Om te bevestigen dat de naald in de slokdarm of de maag zat werd een röntgenfoto gemaakt. En jawel, de naald was duidelijk zichtbaar in de maag. Omdat laten braken geen goede optie was (omdat de naald dan weer kan vastlopen in de slokdarm), en afwachten of de naald met draad er via de natuurlijke weg uit zou komen de komende dagen ook veel onzekerheid zou geven, werd besloten om de naald de volgende morgen operatief te verwijderen.''

''Assistente Milou was bereid mij op zondagmorgen te assisteren bij de operatie. De operatie werd uitgevoerd onder inhalatie anesthesie. Na het openen van de buik was de naald te voelen door de maagwand heen. Er hoefde slechts een klein gaatje gemaakt te worden in de maagwand. Na verwijdering werd de maag met een enkele hechting weer dicht gemaakt. 's Middags kon Jessy alweer naar huis. Het verdere herstel verliep zonder complicaties.''
 

Algemene richtlijnen voor dieren die iets opeten wat problemen kan geven:

1. Laten braken.
Dierenartsen doen dit door de hond een intraveneuze injectie te geven met apomorfine. De hond braakt dan binnen een minuut. Dit doen we bij opname van giftige stoffen, bijvoorbeeld rattengif of chocolade. Liefst zo snel mogelijk voordat deze stoffen in grote hoeveelheden in het lichaam worden opgenomen.
2. Operatief.
Dit doen we bijvoorbeeld bij satéprikkers en naalden met draad. Deze zaken kunnen de maag of darmen perforeren met alle ellende (ontstekingen) die er dan nog bij komen.
3. Afwachten.
Dit doen we bijvoorbeeld bij kleinere scherpe voorwerpen zoals vishaken of punaises. Het is dan verstandig om de hond blikvlees gemengd met watten (die een inhullende werking hebben en niet verteren) te geven.

Bij vastlopen in het darmkanaal is een operatie de enige optie.
 

Een stukje geschreven door de eigenaren van Jessy:

''Jessy is een oranje dwergkeesje. Ze wordt 23 november a.s. 1 jaar oud en is erg speels. Zo speels dat de meeste speeltjes al het eerste spel niet overleven. Jessy bijt met haar kleine maar scherpe tandjes alles waar ze mee speelt kapot en dus zijn flossen een van de weinige speeltjes die we haar kunnen geven. En zelfs die begeven het na een tijdje, waarna ieder draadje er (1 voor 1) aan moet geloven. Jessy’s obsessie voor het knauwen op draadjes werd haar in de nacht van 8 op 9 oktober bijna fataal. Toen was haar vrouwtje Marja op de bank in de weer met naaispullen, met Jessy slapend (dacht ze) naast haar. In werkelijkheid was ze wakker en zonder dat Marja het wist een loshangend draadje naar binnen aan het werken. Wat Jessy niet wist was echter dat aan het eind van het draadje een naald zat, die in het kledingstuk was gestoken. Beetje bij beetje verdween de draad in de bek van Jessy en net op het moment dat Marja haar geknauw ontdekte, ging ook de naald naar binnen.''

''In no-time had Marja Jessy’s bek in de houdgreep en de hulp van zoon Mark, toevallig ook nog wakker, werd ingeroepen. Met alle macht (tot bloedende handen toe) werd geprobeerd om de naald uit de bek (inmiddels bijna in de keel), te krijgen, maar het lukte helaas niet. Ze zagen hem wel, maar konden er niet bij. De naald gleed weg in de keel van Jessy en toen was er, voor zover die er nog niet was, even paniek. Wat nu? Jessy - flink geschrokken en even naar adem snakkend - werd zo stil mogelijk gehouden en ondertussen de dierenarts gebeld. Via ons vaste adres werden we naar Dierenartsenpraktijk Gestel doorgestuurd. Het was immers zaterdagnacht, tegen 01:30 uur. Op hoop van zegen werd er na telefonisch contact met dierenarts Douwe Akkerman vanuit Rosmalen koers gezet richting de Hoogstraat in Sint Michielsgestel. Even stuurde de TomTom het drietal nog Maaskantje in, maar ergens tussen 2 en half 3 in de nacht werd de praktijk dan toch gevonden.''

''Meneer Akkerman besloot al snel een röntgenfoto te maken van Jessy’s maag, omdat men wel zeker moest weten dat de naald daar in zat. Jessy had ondertussen gelukkig geen last en zat bijna te slapen van het late tijdstip en de geleverde inspanning. Op de eerste foto was tot verbazing helemaal niets te zien. Toch voor de zekerheid maar een tweede gemaakt en ja hoor... daar was de naald duidelijk op aan te wijzen. Dokter Akkerman was duidelijk: die moest eruit, want als de maagwand werd doorgeprikt, zou Jessy het niet overleven. Een paar uur later, na een kort nachtje, werd die klus operatief geklaard. ‘s Middags kon Jessy alweer opgehaald worden en gelukkig was ze al snel weer helemaal de oude. Tot en met maandagochtend heeft ze continu (bij)geslapen, maar daarna rende ze weer rond als vanouds. Zelfs van de (inwendige) hechtingen had ze totaal geen last. De eerste flos moest er dan ook alweer snel aan geloven...
Waarschijnlijk zal ze er weinig van geleerd hebben!''

Groeten, Mark en de rest van familie van der Donk