Tibo "een gelukkige hond"

Stukje geschreven door Laetitia Hammecher, het baasje van Tibo:

Om 20.00u 's avonds belde ik dierenarts Douwe Akkerman, omdat mijn hond Tibo vreselijk blafte/jankte/piepte. Tibo stond in de tuin, buik ingetrokken en rug krom, volgens mij had hij heel veel pijn.Ik vertrouwde het niet en van Douwe mocht ik meteen komen. Tibo was de vrijdag ervoor gecastreerd en slikte pijnstillers. Dus nu Tibo zo’n pijn had, met pijnstillers nog wel, dat vond Douwe erg zorgelijk. We tilden Tibo op de tafel en hij werd grondig nagekeken. Het was niet duidelijk waar deze pijn door veroorzaakt werd, dus het echo -apparaat werd erbij gehaald. Ook daarmee werd Douwe niet veel wijzer. Hij vertelde me dat de enige manier om erachter te komen wat de pijn veroorzaakte was om Tibo te opereren en wel nu meteen. Hij keek mij vragend aan en zei: ik ben nu alleen, wil jij assisteren? Ik kom hier al jaren en ik heb een bijna blind vertrouwen op zijn oordeel. Dus bedacht ik mij geen moment. Ik zei ja en trok mijn jas uit. Tibo werd onder narcose gebracht en op tafel gelegd. Douwe legde alle instrumenten klaar en vertelde mij waar ik gaasjes en hechtmateriaal e.d. kon vinden. Ik zag mijn Tibo uitgeteld op tafel liggen. De op en neer gaande beweging en het geluid van de balg van het narcoseapparaat gaf me op de een of andere manier rust. Voorzichtig sneed Douwe de buikwand van Tibo open. De ingewanden werden zichtbaar. Het zag er niet goed uit. Organen moeten roze zijn, maar er waren hier en daar wat bruine verkleuringen te zien. Douwe vertelde dat er ergens een lek moest zijn. Hij onderzocht grondig de darmen op zoek naar de lekkage. Voor een dierenarts heel normaal, maar ik moest wel even slikken toen ik al die darmen tevoorschijn zag komen en de rest van de buikholte bekeek. Dat was wel even iets anders dan het meekijken bij een castratie, sterilisatie of het schoonmaken van de tanden, mijn enige ervaring tot dan toe. En ik realiseerde mij ook dat het wel míjn hond was die daar op tafel lag! In eerste instantie vond Douwe niets, hij bekeek de hele buikholte grondig. Daarna ging hij verder en wees mij op diverse organen en toen vond hij het gaatje, het zat op een heel vervelende plaats, in de maag bij de overgang naar de dunne darm. Douwe zette een klem op de maagspier en ik moest die klem vasthouden en de maag aan de kant trekken, zodat hij er goed bij kon. De maagwand rondom het gat bleek zodanig aangetast te zijn dat het haast niet lukte om dit gat te hechten. Uiteindelijk lukte het met de dikste hechtdraad. En ik stond er bij en keek er naar…. Zowel Douwe als ik waren heel erg blij dat het gat dicht was gehecht. Douwe hechtte voor de zekerheid wat vetlaagjes van de buitenkant van de maagwand over het gaatje heen als extra bescherming. Daarna maakte hij de buikholte weer schoon en kwamen een voor een alle gaasjes tevoorschijn die hij tijdens de operatie had moeten gebruiken. Tjonge jonge, ik had niet bijgehouden dat er zoveel gebruikt waren! Daarna werd de buikwand weer dicht gehecht en ik zat me te bedenken hoe ik Tibo mee naar huis zou moeten nemen. Dat bleek een verkeerde gedachte. Douwe maakte me nl. snel duidelijk dat de situatie nog helemaal niet goed was. Tibo moest die nacht daar blijven en zou goed in de gaten gehouden worden. En dat zou ik daarna ook nog een hele tijd moeten blijven doen. Tibo mocht nl. vooral niet braken, dit zou of de wond weer open trekken of een aanwijzing zijn dat de operatie toch niet goed gelukt was en al onze inspanningen zouden vergeefs geweest zijn. Daarbij zou in de komende dagen ook nog moeten blijken dat de opening van de maag naar de dunne darm voldoende groot zou blijven. De volgende middag mocht ik Tibo op halen. Hij was blij, maar vooral ook nog erg versuft. Ik kreeg instructies mee om kleine beetjes eten te geven, op te letten of hij niet braakte en de volgende dag weer terug te komen. Douwe was er niet gerust op. De daarop volgende dagen ben ik elke dag terug geweest. Ruim twee weken lang! Elke dag kreeg Tibo een enorme spuit antibiotica en een pijnstiller en dat werd langzaam afgebouwd. Enerzijds zag ik hem opknappen en anderzijds bleef er de bezorgdheid dat hij maar niet zou gaan braken. In de dagen na de operatie werden de vorderingen, kwalen en ongemakken van Tibo besproken en de vlag ging uit toen de eerste ontlasting tevoorschijn kwam, een teken van passage van de maag naar de darm. Nooit gedacht dat ik nog eens zo blij zou worden van hondenpoep! Tibo knapte langzaam maar zeker op, met af een toe een terugval. Ondanks al die spuiten en pijnlijke onderzoeken kwam hij met de dag blijer bij Douwe binnen, hij werd aangehaald en vertroeteld. Ook door Marjolijn, de andere dierenarts en Esther en Francis, de assistentes. Allen leefden heel erg mee. Met Tibo gaat het inmiddels een heel stuk beter. We zijn er nu nog niet, maar ik heb er wel steeds meer vertrouwen in. Tibo heeft nu een band voor het leven met Douwe Akkerman. En ik? Tja, ik heb de rekening gehad en die was uiteraard hoog. Maar als ik alle inspanningen reken die Douwe heeft gedaan, het medeleven en bezorgdheid heb gezien, dan valt me die rekening alleszins mee en ik zie ook dat Douwe heel coulant is geweest. Douwe en je team, heel hartelijk bedankt voor alle hulp en zorg die je aan Tibo hebt besteed.

Douwe Akkerman over deze bijzondere patient:

Op deze patiënt van de maand kan ik allerlei termen loslaten, 'een dubbeltje op zijn kant', 'intuïtie', 'geluk hebben', 'praktijkervaring' etc.
De eigenaresse van Tibo belde mij 3 dagen nadat hij gecastreerd was dat er iets niet goed was. Niet eten, braken, pijn.
In eerste instantie bekeek ik de operatiewond van de castratie, die zag er goed uit. ook de passage van de plasbuis vertoonde geen afwijking.
De temperatuur was 38,5, normaal. Daarentegen bleek de pols (hartslag) 130, veel te hoog!
Wat opviel was dat Tibo bij de buikpalpatie kreunde van de pijn ondanks de pijnstillers die hij slikte i.v.m. zijn castratie.
Er werd een echo gemaakt van de buik maar dit leverde ook weinig op. Er moest iets ernstigs aan de hand zijn, maar wat?? Ook nog gevraagd of hij misschien iets scherps gegeten had, zoals bijvoorbeeld een satéprikker.  Niet dus.
Dan ga je denken aan de volgende mogelijkheden, o.a.:

  • darmafsluiting/draaiing
  • acute pancreatitis
  • acute peritonitis (buikvliesontsteking)
  • corpus alienum met darmperforatie

Omdat ik er geen goed gevoel over had werd in overleg met de eigenaresse besloten tot een kijkoperatie. Dit heeft als voordeel dat je ziet wat er wel of niet mis is en kun je daar naar handelen.
Afwachten en symptomatisch behandelen is ook een optie, maar dat was Tibo waarschijnlijk fataal geworden. De operatie is al uitgebreid beschreven alleen nog enkele opmerkingen daarover.
Mogelijke complicaties na zo'n operatie:
-lekkage op de operatieplaats(pylorus).
-buikvliesontsteking; doordat er voedsel in de buik aanwezig was. Goed gespoeld na
 de operatie met fysiologische zoutoplossing.
-problemen met de maaglediging. Een ingewikkeld klepsysteem regelt de lediging
 van de maag. Hechtingen, verbindweefseling zouden problemen kunnen geven.
Het verloop na de operatie:
Tibo werd gedurende langere tijd behandeld met antibiotica  en medicijnen(metoclopramide) om de maaglediging te bevorderen.De eerste dagen waren cruciaal, een enkele keer wat minder eetlust en wat braakneigingen. Het is nu 5 weken later en Tibo functioneert weer normaal.
Nog een belangrijke vraag: hoe kan zo'n gaatje ontstaan.
Een scherp voorwerp was in het darmkanaal niet aanwezig.Van de fabrikant van de pijnstillers kreeg ik ook geen uitsluitsel. Deze vraag is dus onbeantwoord gebleven!

Verder wens ik Tibo nog een gezond en lang leven, Douwe Akkerman.