 Morris op de operatietafel  Het prostaatabces  De tumor
Een stukje geschreven door de eigenaren van Morris
''Onze Chocoladebruine labrador Morris is een rustige, zeg maar gerust luie en superlieve, vaak op dieet gezette, schrokker. Alles wat hij vindt eet hij op. Een echte Labrador.
Bij Morris zijn de testikels nooit ingedaald tot in de balzak maar zijn in de buikholte blijven steken. In het verleden zijn wij hiervoor al bij de Dierenkliniek van Douwe Akkerman geweest. Als hij er verder geen last van had hoefde het geen probleem op te leveren. In de 7 jaar dat we hem hebben is hij nooit ziek geweest.
In oktober zijn wij met Morris naar de Dierenkliniek Gestel gegaan vanwege de rare kleur vacht en voor zijn kale plekken. Het leek net of de haren van zijn vacht afgebroken waren. Verder was hij nogal lusteloos en dronk veel water. Bij bloedonderzoek werd vastgesteld dat hij een schildklier probleem had. Hiervoor kreeg hij dagelijks medicijnen voorgeschreven.
In het begin leek het erop dat hij hier goed op begon te reageren. Hij werd weer wat vrolijker en enthousiaster. Na een tijdje begon hij weer slaperig en lusteloos te worden. Verder liep hij met zijn staart tussen zijn poten en had problemen met de ontlasting. Op dinsdag 10 januari was het zelfs zover dat hij zijn brokken niet meer op at. Een labrador die niet eet is echt ziek. Op woensdag 11 januari wilde hij nog steeds geen brokken waarop wij de Dierenkliniek Gestel belde. Wij konden woensdagmiddag om 17.00 uur langskomen met Morris.
Het 1e onderzoek werd gedaan door Marjolijn de Bont. Omdat zij het niet helemaal vertrouwde werd Douwe Akkerman gevraagd om ook even te kijken. Morris bleek flink koorts te hebben (40,2) en had een flink bult in zijn buik. Om zekerheid te krijgen werd besloten om meteen een echo te maken van de buikholte. Hierop werd geconstateerd dat er een testikel die in de buikholte zat vergroot was en dat er een grote tumor of zoiets dergelijks in de buikholte zat. Om echt zekerheid te krijgen wat er precies aan de hand was zou Morris geopereerd moeten worden. Douwe vroeg of wij het ermee eens waren om Morris te opereren. Uiteraard stemde wij toe voor de operatie. Douwe stelde voor om Morris de volgende ochtend te brengen voor de operatie echter Marjolijn zei meteen dat dit niet mogelijk was omdat donderdag helemaal vol gepland stond. Marjolijn stelde voor om Morris meteen te opereren.
Het was heel erg spannend want je weet natuurlijk niet wat je aan gaat treffen. Om 20.45u belde Douwe dat de operatie goed was verlopen. Een hele opluchting. Hij had twee testikels verwijderd. Eén was er verschrompeld en één vergroot plus er zat een groot abces in zijn prostaat waar hij plus-minus 250cc pus heeft verwijderd. Het had niet langer moeten duren anders was onze Morris er niet meer geweest.
Donderdags mochten wij hem alweer ophalen en hij is weer helemaal de oude. Zijn kop en zijn staart doen het weer en daar kijken wij als hondenliefhebbers naar. Hij heeft voor twee weken antibiotica meegekregen en na een week zijn de hechtingen eruit gehaald. We zijn helemaal blij want het was echt kantje boord. Nog geen maand eerder heeft Douwe onze Jack Russel Quibus gered, maar dat is weer een ander verhaal. Geluk is niet te koop maar als ik nu naar mijn dieren kijk denk ik soms toch wel…bij onze Dierenarts. Dank je wel Douwe Akkerman, Marjolijn de Bont en assistentes.''
Groetjes, Hans en Nettie van Grinsven |